INSTUTUT ORGANIZACJI I ZARZĄDZANIA WYDZIAŁ CYBERNETYKI WAT
LogoWBLiZ logoIOZ LogoWAT



Akredytacja

GENEZA INSTYTUTU ORGANIZACJI I ZARZĄDZANIA (IOiZ)

Prekursora Instytutu Organizacji i Zarządzania Wydziału Cybernetyki, można doszukiwać się w strukturach Wojskowej Akademii Technicznej już w latach sześćdziesiątych XX wieku. Z punktu widzenia dzisiaj profilowanych przez obecny IOiZ specjalności, już wtedy funkcjonował Instytut Automatyzacji Systemów Zarządzania.

Instytut ten koncentrował się jednak na aspektach techniczno-technologicznych doskonalenia struktur organizacyjnych i funkcjonowania całych organizacji metodami i technikami informatyki. Od 1967 r. zaczęły funkcjonować jednostki organizacyjne, które realizowały kształcenie podchorążych w zakresie przedmiotów społecznych i ekonomicznych. Były nimi dwie katedry: Nauk Społeczno-Politycznych oraz Ekonomii Politycznej i Ekonomiki Wojennej.

4 sierpnia 1988 r., na podstawie zarządzenia Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, katedry: Nauk Społeczno-Politycznych oraz Ekonomii Politycznej i Ekonomiki Wojennej zostały połączone, wskutek czego powstał Instytut Nauk Społeczno-Politycznych WAT na czele z płk. doc. dr. hab. Waldemarem Bańką. Następnie funkcję szefa pełnił prof. dr hab. Jerzy Skowronek. 

W następnym roku zmieniono nazwę na Instytut Nauk Społecznych, a w grudniu 1990 r. na Instytut Nauk Humanistycznych (INH). Był on jedną z podstawowych jednostek organizacyjnych Wojskowej Akademii Technicznej o charakterze ogólnoakademickim, ponieważ zakresem działalności dydaktycznej obejmował studentów całej Uczelni oraz wszystkie formy kształcenia.

 

Zmiany struktury organizacyjnej Instytutu

W czasie blisko trzydziestu lat istnienia Instytutu, kilkakrotnie zmieniała się jego struktura organizacyjna. W 1988 r. Instytut tworzyły: komenda oraz cztery nieetatowe zakłady: Ekonomii Politycznej i Ekonomiki Wojennej (kierownik: płk mgr Stanisław Lenkiewicz), Filozofii i Religioznawstwa (od marca 1990 r. – Zakład Filozofii, kierownik: płk dr Janusz Urbański), Historii Najnowszej Polski i Nauki o Polityce (płk dr Jerzy Hałaj, od marca 1990 r. – płk dr Zenon Trejnis) oraz Podstaw Wychowania Wojskowego (płk dr Teofil Malec, następnie płk dr Edward Karczewski, a od 1993 r. – płk dr Wojciech Witoszyński).

W 1994 r. zakłady Instytutu Nauk Humanistycznych zyskały rangę etatowych oraz zmieniono zakres ich działania. Instytut tworzyły wówczas: Wydział Planowania Kształcenia (szef ppłk mgr Jan Michaliszyn do 1996 r.), oraz cztery etatowe zakłady: Ekonomii i Zarządzania (kierownik: płk dr Kazimierz Piotrkowski); Etyki (kierownik: płk dr Janusz Urbański); Historii Wojskowej (kierownik: płk dr Zygmunt Kazimierski); Politologii i Socjologii (kierownik: płk dr Wojciech Witoszyński), a także Pracownia Psychologii Stosowanej (kierownik kmdr por. dr Krzysztof Pirecki). Szefem Instytutu, od 1993r., był prof. dr hab. Franciszek Gołembski, zastępcą płk dr Zenon Trejnis. Wcześniej zastępcami komendanta INH kolejno byli płk dr Marian Wińczo i ppłk dr Jacek Rembiszwski.

W lutym 1997 r., na podstawie zarządzenia komendanta WAT, po raz trzeci zmieniono organizację Instytutu – liczba zakładów wzrosła do pięciu oraz utworzono nową komórkę organizacyjną – Pracownię Badań Społecznych. Po reorganizacji Instytut tworzyły: komenda i Wydział Planowania Kształcenia (mjr mgr inż. Piotr Boguszewski w latach 1996-2003) oraz pięć zakładów: Ekonomii i Zarządzania (kierownik: płk dr Kazimierz Piotrkowski) z dwiema pracowniami: Ekonomii i Ekonomiki Obrony (kierownik: ppłk dr Leszek Lisiecki) oraz Zarządzania i Marketingu (kierownik: początkowo płk dr Kazimierz Piotrkowski, następnie ppłk dr Wiesław Gonciarski), a także Podyplomowym Studium Organizacji i Zarządzania; Zakład Etyki (kierownik: płk dr Janusz Urbański, od lipca 1998 r. obowiązki kierownika pełnił płk dr Jerzy Procak); Zakład Historii Wojskowej (kierownik: płk dr Zygmunt Kazimierski); Zakład Politologii i Socjologii (kierownik: płk dr Józef Tymanowski); Zakład Pedagogiki i Psychologii Stosowanej (kierownik: płk dr Sylwester Tomiuk) z nieetatową Pracownią Psychologiczną oraz Pracownią Badań Społecznych, którą kierował ppłk dr Marian Kasperski.

W 1997 roku zrezygnował z kierowania Instytutem prof. dr hab. Franciszek Gołembski.   Następca – dr hab. Kazimierz Łastawski odszedł po roku kierowania Instytutem. Do wyznaczenia kolejnego komendanta funkcję tę pełnił czasowo zastępca komendanta płk dr Sylwester Tomiuk. Jesienią 1999 roku stanowisko komendanta objął płk dr hab. Roman Tomaszewski, a w 2000 roku zastępcą został dr Marian Kasperski.  We wrześniu 2000 r. ponownie zmieniono strukturę organizacyjną Instytutu – powstała Pracownia Prawa w Zakładzie Ekonomii i Zarządzania oraz Pracownia Badań Integracji i Bezpieczeństwa Europejskiego w Zakładzie Politologii i Socjologii.

31 grudnia 2002 r., na podstawie decyzji ministra obrony narodowej, WAT została przeformowana, w wyniku czego przestało funkcjonować jej 15 etatowych jednostek organizacyjnych, w tym Instytut Nauk Humanistycznych. 1 stycznia 2003 r. INH został włączony do Wydziału Cybernetyki WAT, a kadra i pracownicy stali się pracownikami Instytutu Organizacji i Zarządzania Wydziału Cybernetyki z pozostawieniem w dotychczasowej dyslokacji. Pierwszym dyrektorem IOiZ został dr hab. Wojciech Włodarkiewicz, profesor WAT, a zastępcą dyrektora dr Marian Kasperski. Zakładami kierowali: Ekonomii – dr hab. Henryk Pałaszewski, profesor WAT; Inżynierii Zarządzania – dr Kazimierz Piotrkowski; Nauk Humanistycznych – dr Józef Tymanowski, a od czerwca 2003 r. – dr Marek Adamkiewicz.

W latach 2005 do 2016 dyrektorem IOiZ był dr hab. inż. Włodzimierz Miszalski, prof. WAT, a funkcję zastępcy pełnił dr inż. Henryk Popiel.

Z dniem 1 października 2009 roku Instytut uzyskał nową strukturę organizacyjną, ponieważ powołano Zakład Bezpieczeństwa Narodowego, którego kierownikiem został dr hab. Zenon Trejnis, prof. WAT (od 1 września 2012 r. dr hab. Bogusław Jagusiak, prof. WAT). Sekretariatem Instytutu od 2000 r. kieruje Jadwiga Skulska (wcześniej: Elżbieta Kopica i Antonina Kawecka), a sprzętem i wyposażeniem opiekuje się Barbara Siwek.

 

Szefowie Instytutu Nauk Humanistycznych

1. płk dr hab. Waldemar Bańka 1988–1990

2. prof. dr hab. Jerzy Skowronek 1991–1993

3. prof. dr hab. Franciszek Gołembski 1993–1997

4. dr hab. Kazimierz Łastawski 1997–1998

5. płk dr hab. Roman Tomaszewski 1999–2002

6. ppłk dr hab. Wojciech Włodarkiewicz 2002

 

Dyrektorzy Instytutu Organizacji i Zarządzania Wydziału Cybernetyki

1. dr hab. Wojciech Włodarkiewicz 1 stycznia 2003 – 14 października 2003

2. dr hab. Janusz Świniarski 15 października 2003 – 31 sierpnia 2005

3. dr hab. inż. Włodzimierz Miszalski 1 września 2005 – 31 sierpnia 2016

4. prof. dr hab. inż. Piotr Zaskórski od 1 września 2016

 

Z dniem 1 września 2016 r. Dyrektorem Instytutu został prof. dr hab. inż. Piotr Zaskórski, a jego zastępcą dr Marian Kasperski, który pełnił obowiązki do 31.01.2018 r.

Od 1 lutego powstały dwie funkcje zastępców, które objęli: funkcję Zastępcy Dyrektora Instytutu ds. Naukowych - dr hab. inż. Gabriel Nowacki, prof. WAT, a funkcję Zastępcy ds. Kształcenia - dr Wiesława Załoga.

 

Opracowanie: prof. dr hab. Wojciech Włodarkiewicz, dr Grzegorz Jasiński

 

Jubileusz 70-lecia prof. dr. hab. inż. Piotra Zaskórskiego

Prof. dr hab. inż. Piotr Zaskórski obchodzi dziś Jubileusz 70-lecia. Urodził się 15 czerwca 1946 roku w Grodzisku. W 1964 roku ukończył I Liceum Ogólnokształcące w Legnicy i rozpoczął studia w Wojskowej Akademii Technicznej, początkowo na Wydziale Elektrotechnicznym, a następnie - po reorganizacji – na Wydziale Cybernetyki. Studia te ukończył z wynikiem bardzo dobrym w 1970 roku, uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera wojskowych zastosowań cybernetyki.

Po ukończeniu studiów jako podporucznik WP został skierowany do Ośrodka Przetwarzania Informacji Pomorskiego Okręgu Wojskowego, początkowo na stanowisko programisty a następnie projektanta systemów informatycznych. Właśnie w Bydgoszczy, w typowej wojskowej strukturze - rozpoczęła się droga naukowa Profesora. Początkowo były to prace koncepcyjno-projektowe, ale w jednym z projektów zmodyfikował algorytm Balazsa i zastosował go do wyznaczania optymalnego rozwiązania dużych zagadnień programowania liniowego, składających się  z dużej liczby zmiennych,  z uwzględnieniem wielu kryteriów w przestrzeni binarnej. Prace te dały początek badaniom zwieńczonym obroną rozprawy doktorskiej w 1976 roku nt. „Modelowanie wzorców żywienia z wykorzystaniem elektronicznej techniki obliczeniowej oraz badanie ich przydatności” i uzyskaniem stopnia naukowego doktora nauk technicznych. Ważny przy tym dla systemu obronnego był fakt, iż zmodyfikowany algorytm znalazł szersze zastosowanie poza logistyką również w ówczesnym systemie kontroli przestrzeni powietrznej kraju. Po obronie rozprawy został wyznaczony na stanowisko szefa Wydziału Projektowania w Zespole Informatyki Pomorskiego Okręgu Wojskowego.
 
W latach 1977- 1979 pracował na stanowisku adiunkta w Instytucie Automatyzacji Systemów Zarządzania Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. W tym czasie i w kolejnych latach w strukturach już Wojskowego Instytutu Informatyki brał udział między innymi w pracach nad systemami informatycznymi dowodzenia i zarządzania w SZ RP. Od 1987 do 1989 roku Jubilat pracuje na stanowisku zastępcy do spraw naukowych komendanta Filii nr 2 Wojskowego Instytutu Informatyki. Inicjuje wtedy prace nad systemami wspomagania projektowania i kieruje między innymi procesem rozpakowania oraz adaptacji pakietu komputerowego wspomagania projektowania PSL/PSA do projektowania złożonego, wieloszczeblowego systemu wsparcia dowodzenia dla szczebla strategicznego i operacyjnego w obszarze zabezpieczenia technicznego oraz kwatermistrzowskiego Wojska Polskiego.     

W latach 1989–1990 został skierowany do zespołu badawczo-studyjnego ds. restrukturyzacji i integracji logistyki wojskowej, w zakresie dostaw oraz zaopatrywania SZ RP a potem eksploatacji techniki wojskowej. Dzisiejszy Jubilat  bezpośrednio kierował zespołem, który opracował koncepcję informatyzacji zintegrowanych organizacyjnie i funkcjonalnie obszarów. Koncepcja ta już w latach 90-tych była  sukcesywnie wdrażana w kilkudziesięciu składnicach materiałowych WP. Po zakończeniu prac w zespole Jubilat został skierowany do Sztabu Służb Technicznych MON, gdzie jako główny specjalista koordynował realizację koncepcji kompleksowego wdrażania systemów komputerowego wspomagania kierowania zabezpieczeniem technicznym a także przygotował założenia organizacyjno-funkcjonalne do produkcji polskiego zestawu Ruchomego Punktu Obliczeniowego (RPO) dla potrzeb dowodzenia.     Od 1992 do 1996 roku Profesor Piotr Zaskórski pełni funkcję szefa Oddziału Informatyki i Łączności w Sztabie Logistyki Sztabu Generalnego WP. Wówczas właśnie następuje wdrożenie wykonanych wcześniej projektów dotyczących informatycznych, zintegrowanych systemów kierowania zaopatrywaniem i innymi elementami logistycznymi WP. Znaczący był również udział Profesora w opracowaniu założeń i koncepcji zintegrowanych systemów dowodzenia SZ RP m.in. „ KOLORADO” i „ SZAFRAN – ZT” a potem „ZŁOCIEŃ”.     

W 1996 roku  Jubilat obejmuje funkcję komendanta Centrum Informatyki Sztabu Generalnego WP. Była to wówczas centralna, resortowa jednostka badawczo-projektowa oraz eksploatacyjno-wdrożeniowa w obszarze informatyki wojskowej. Kierowanie taką instytucją w okresie intensywnych zmian w systemie obronnym państwa wymagało wielkiego wysiłku. W tym okresie Profesor Piotr Zaskórski stanął na czele ponad 100 osobowego, interdyscyplinarnego zespołu projektowo-wdrożeniowego, powołanego do realizacji systemu wspomagania dowodzenia dla szczebli strategiczno-operacyjnych pk. „KOLORADO MP”. System ten został zaprojektowany, zweryfikowany i pozytywnie oceniony nie tylko przez polskie środowisko naukowe oraz praktyków. Projekt uzyskał także rekomendacje przedstawicieli NATO.     W 2000 roku Jubilat objął funkcję Dyrektora Departamentu Polityki Zbrojeniowej MON, gdzie sprawował nadzór nad realizacją kilkudziesięciu prac naukowo-badawczych w obszarze innowacyjnych rozwiązań techniczno-technologicznych dla potrzeb obronności. Mimo poważnych obowiązków służbowych Profesor nie zaprzestał działalności naukowo – badawczej. W 2002 roku przedstawił rozprawę habilitacyjną na Wydziale Wojsk Lądowych Akademii Obrony Narodowej pt.: „Procesy dowodzenia wojskami lądowymi w środowisku zautomatyzowanych systemów dowodzenia”. Po wysokiej ocenie rozprawy oraz dorobku naukowego proces zakończył pomyślnym kolokwium i uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego nauk wojskowych.     

 Kariera Profesora Piotra Zaskórskiego nie jest typową karierą akademicką. Oprócz krótkiego okresu pracy w latach 1977-1979 w strukturach WAT – dopiero w 1997 roku podejmuje pracę dydaktyczną w Akademii Podlaskiej w Siedlcach. Od 2003 roku działalność tę intensyfikuje podejmując pracę nauczyciela akademickiego w Instytucie Organizacji i Zarządzania Wydziału Cybernetyki WAT oraz w Wyższej Warszawskiej Szkole Informatyki na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Z pewnością sprzyjał temu fakt przejścia Kandydata na wojskową emeryturę, co uzewnętrznia się także zdynamizowaniem Jego działalności naukowej i dydaktycznej.     

Jako nauczyciel akademicki Profesor prowadzi badania w dziedzinie zarządzania i bezpieczeństwa oraz obronności rozszerzając obszar zainteresowań do problemów związanych z zarządzaniem zasobami informacyjnymi oraz projektami a także systemami dowodzenia.   Prowadził i prowadzi oraz profiluje przedmioty związane z Jego działalnością poznawczą. Obok problemów związanych z zagadnieniami zarządzania projektami i procesami zajmuje się również obszarem „Zarządzania procesami w sytuacjach kryzysowych” oraz „Ewaluacją systemów reagowania kryzysowego”. Dodać należy, iż w latach 2002- 2003 podjął także praktyczną działalność w Krajowym Centrum Reagowania Kryzysowego i Ratownictwa na stanowisku głównego specjalisty w dziedzinie systemów kierowania i dowodzenia.  Niezwykle aktywna jest działalność publicystyczna Jubilata. Ogółem w jego dorobku znajduje się ponad czterysta opracowań i publikacji naukowych. Z tej liczby większość należy zaliczyć do oryginalnych prac twórczych. Wśród szczególnie przydatnych są liczne elektroniczne podręczniki i skrypty oraz prace nieprzeznaczone do publicznego rozpowszechniania. W grupie oryginalnych prac twórczych na szczególną uwagę zasługują liczne monografie autorskie oraz opracowania monograficzne wykonane pod naukową redakcją Profesora a także monografie, w których jest On autorem ważnych, profilujących całość - rozdziałów.  Można zauważyć, iż dorobek ten w sensie ilościowym i jakościowym jest bardzo bogaty. W grupie projektów badawczych do ważnych efektów poznawczo-koncepcyjnych można zaliczyć wyniki takich prac, jak:1) Praca naukowo – badawcza pt.: Model zintegrowanego systemu informatycznego planowania obronnego SZ RP, wyd. Zegrze 2005.2) Projekt badawczy pt.: Monitoring, identyfikacja i przeciwdziałanie zagrożeniom bezpieczeństwa obywateli, wyd. Warszawa 2011.3) Projekt badawczy pt.  Problemy zarządzania, aspekty ekonomiczne i humanistyczne w kontekście bezpieczeństwa narodowego, wyd. Warszawa 2014.     

W grupie opracowań monograficznych za najważniejsze należy uznać opracowania:1) Monografia pt.: Strategie informacyjne w zarządzaniu organizacjami gospodarczymi, wyd. WAT, Warszawa 2005.2) Monografia pod red. naukową  P. Zaskórskiego pt.: Zarządzanie organizacją w warunkach ryzyka utraty informacyjnej ciągłości działania, wyd. WAT, Warszawa 2011.3) Monografia pt.: Asymetria informacyjna w zarządzaniu procesami, wyd. WAT, Warszawa 2012.4) Monografia współautorska profilowana przez Jubilata pt.: Zarządzanie projektami w ujęciu systemowym, wyd. WAT, Warszawa 2013 ze zmianami w 2015.     

Należy zauważyć, iż Jubilat podejmuje ambitne próby systematycznych badań nad unowocześnieniem systemów dowodzenia oraz nad wdrażaniem nowoczesnych technik informatycznych w procesach zarządzania, w tym przede wszystkim zarządzania kryzysowego oraz w organizacjach zhierarchizowanych. Niewątpliwie znaczący wkład do nauk o obronności i bezpieczeństwie wnoszą prace związane z modelami zarządzania organizacjami w warunkach zagrożeń obejmującymi także informacyjną ciągłość działania oraz przeciwdziałania asymetrii informacyjnej. Prace Profesora są logicznym ciągiem, bazującym na rzetelnych badaniach, o czym może świadczyć fakt, iż większość prac badawczych znalazła zastosowanie w praktyce. Do ważniejszych praktycznie użytecznych osiągnięć Profesora można zaliczyć:-  Kierowanie i nadzorowanie wdrożeń ponad 100 projektów badawczo-rozwojowych z obszaru techniki wojskowej,-  Wdrożenie 17 projektów  informatycznych z różnych obszarów działalności ewidencyjno-planistycznej,-   Nadzór merytoryczny  procesów wdrożeniowo-produkcyjnych w obszarze działalności wojskowych instytutów i przedsiębiorstw remontowo-produkcyjnych (38 podmiotów gospodarczych).-   Opracowanie koncepcji i wdrożenie systemu zintegrowanego zaopatrywania dużych organizacji hierarchicznych (pion logistyki WP),-   Opracowanie projektu koncepcyjnego i wdrożenie projektu technologicznego systemów planistyczno- decyzyjnych  w obszarze  złożonych systemów działania,-   Opracowanie modelu systemu komputerowego wspomagania kierowania eksploatacją techniki,-   Opracowanie modelu i wdrożenie technologii wielopoziomowego systemu podejmowania decyzji i wspomagania dowodzenia,-    Opracowanie koncepcji organizacji i informatyzacji  systemu reagowania kryzysowego MON.    

 W całokształcie osiągnięć naukowych należy podkreślić systematyczne uczestnictwo Jubilata w konferencjach i sympozjach naukowych. Był wielokrotnie organizatorem lub współorganizatorem takich konferencji, w tym także konferencji międzynarodowych. W procesie dydaktycznym Profesor systematycznie uczestniczy w kształceniu młodych kadr naukowych. Dotychczas wypromował dwóch doktorów, kilkudziesięciu magistrów oraz ponad stu inżynierów i licencjatów. Opiekuje się aktualnie 5 doktorantami. Potrafi skupiać wokół siebie młodych adeptów nauki i skutecznie się nimi opiekować.     

Droga naukowa Jubilata nie jest obrazem typowej kariery akademickiej. Profesor bazuje na dużym doświadczeniu organizacyjnym i projektowo-wdrożeniowym, w różnych obszarach działalności wojska i gospodarki narodowej, co jest poparte złożonymi badaniami na rzecz systemów obronnych w sytuacji jednoczesnego kierowania dużymi organizacjami badawczo- rozwojowymi. To trudna droga rozwoju, w której Jubilat cechował się umiejętnością współdziałania i ambicją oraz systematyczną, bardzo trudną pracą nad sobą, a nade wszystko wielkim poświęceniem oraz ciągłym poszukiwaniem, niepokojem poznawczym i pomysłowością popartą pracowitością i wszechstronną wiedzą.W sierpniu 2012 roku  w ramach uznania za: „ (…) opracowanie i wdrożenie w resorcie obrony narodowej nowoczesnych rozwiązań organizacyjnych wspomaganych komputerowo w dowodzeniu i zarządzaniu”  został wyróżniony przez Ministra Obrony Narodowej wpisem doHonorowej Księgi Wojska Polskiego. W kwietniu 2014 roku Prezydent RP wręczył Mu nominację profesorską. Jest odznaczony wieloma odznaczeniami państwowymi i resortowymi, a w tym Krzyżem Oficerskim oraz Kawalerskim OOP.Z dużym uznaniem należy odnieść się do tych osiągnięć, dostrzegając talent projektowy, naukowy i dydaktyczny oraz organizacyjny Jubilata.Gratulujemy i życzymy wszelkiej pomyślnościW imieniu Całej Społeczności Wydziału Cybernetyki           

Dziekan

Prof. dr hab. inż. Jerzy Gawinecki

Warszawa 15 czerwca 2016 roku

 

 


Wojskowa Akademia Techniczna im. Jarosława Dąbrowskiego ul. gen. Sylwestra Kaliskiego 2 00-908 Warszawa 46 NIP:527-020-63-00 REGON: 012122900 ROK 2019